ወለላዬ ከስዊድን

“አዎን! ኢትዮጵያዊ ነኝ!” በለኝ

መቼም አፍህ ከተግባርህ አይከብደኝም

ካልኾንክም ግድ የለም

እቅጩን ሐቁን ንገረኝ

ያንተ ነገር ቁርጡ ይግባኝ።

የኔነቴን የአገሬን ትዝታ

የቀዬው የአድባሩን ሽታ

የፍቅሬን የአንድነት ጥላ

ለዘመናት ያኖረኝን ከለላ

ወዲያ ጥለኸው ሰባብረህ

ከናት ካባትህ ቃል ኪዳን ርቀህ

እንዲህ ኾነህ ያገኘሁህ

ማነህ?

እውነት አንተም ኢትዮጵያዊ ነህ?!

ወለላዬ ከስዊድን

ስንቱን ጉድ ይኾን የምታልፈው? ስንቱ ጉድ ይኾን የሚያልፍህ?

ለተነሳህበት ዓላማ፣ ለአንድነት፣ ለመደመር፣ ለብልጽግና የሰላም ጉዞህ።

ስንት ውትብትብ ይኾን የምትፈታው

ተናግረህ ምታሳምን - ተሻግረህ ምታሻግረው

እየሠራህ ላለኸው ላንተ ይቅርና ለእኔ ደከመኝ ያንተ ጣር፣

እንዴት ይኾን? የአንድ ቀን ውሎህ? እንዴት ይኾን? የአንድ ቀንህ አዳር

በበረዶ ሰልፍ ወጥቼ፣ ጠላትን በአደባባይ አውግዤ

አገር ነፃ ወጥታ፣ እኔም ነፃ ልወጣ፣ እፎይ ልል ተስፋ አርግዤ

ባንዲራዋን ተጠቅልዬ፣ ከፍ አድርጌ ተሸክሜ

ገጿ ባክኖ ቢርቀኝም፣ የሷን ምስል ልቤ አትሜ

በየመንገዱ ግርጌ፣ በየቢሮው ደጃፍ ድኼ

ቀን ለፈረንጅ ጆሮ፣ ማታ ለጭንቅ አማልጇ ጮኼ

ወለላዬ (ማትያስ ከተማ)

በዱላ መቀጣቀጥ ብትችልም

መደባደብ፣ ማባረር፣ መግደልም

መፍትሔ ሆኖ ላያኖርህ ላያቆይህ

ጥፋት ነው ለጥፋት ማቆብቆብህ

በጣጥሰህ ሸንሽነህ ካልከፋፈልካት

ሰላም አውለህ ሰላም ካሳደርካት

አገርህ እንደኹ ለሁልኽም በቂህ ናት 

ወለላዬ ከስዊድን

“እኔ”፣ “የእኔ” ማለትን ውገሯት፣

ጣር ፍዳ ሞቷን አሳዩአት፣

መቀጣጫ አድርጋችሁ ስቀሏት፣

አርቃችሁ ቆፍራችሁ ቅበሯት።